ഇനിയുമൊരു രാത്രി

2014 ജനുവരിയില്‍ ആ വര്‍ഷത്തെ സ്കൂള്‍ മാഗസിനു വേണ്ടി എഴുതിയതാണീ കഥ. സ്കൂള്‍ അധികൃതരുടെ നട്ടെല്ലിന് ബലം പോരാഞ്ഞതുകൊണ്ട് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചില്ല 😀


“അമ്മൂ, ഞാന്‍ പോവുകയാണ്.
കരയരുത്. സമൂഹം എന്ന അഴുക്കുചാലിന്റെ തൊണ്ടയില്‍ക്കൂടിയാണ് ഞാനീ കയര്‍ കോര്‍ത്തിരിക്കുന്നത്. ടിബറ്റില്‍ ബുദ്ധമതവിശ്വാസികള്‍ ആത്മഹത്യ ഒരു സമരമാര്‍ഗമായി സ്വീകരിക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് അന്നു നീയെന്നോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ലേ? ഇതെന്റെ സമരമാണ്. ഞാനും ഞാന്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്ന ഈ കയറും ഒരു പ്രതീകമാകണം. മുന്നറിയിപ്പാകണം.

അമ്മൂ,
നീയാണെന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യപ്രണയം.

ഇപ്പോള്‍, അവസാനത്തേതും.”

പൊട്ടിയ ഹൃദയത്തോടെ, ഇടറുന്ന കൈകളോടെ ഈ ആത്മഹത്യക്കുറിപ്പ് അമ്മു വായിക്കുന്നതിനും ഒരു വര്‍ഷം മുന്‍പായിരുന്നു അവര്‍ രണ്ടുപേരും ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയത്. ആ കുറിപ്പ് വായിച്ചുതീര്‍ത്ത് ബോധരഹിതയായി താഴെ വീണ് മൂന്നുമാസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷമാണ്, ഇന്ന് രാത്രി തന്റെ കിടക്കയിലിരുന്നുകൊണ്ട് അമ്മു മീനുവിനോട് കയര്‍ത്തത്.

“മൂന്നു മാസം! ഞാന്‍ നേരാംവണ്ണം ഒന്നുറങ്ങിയിട്ടില്ല ഇക്കാലത്തിനിടയില്‍. അറിയാമോ?”

മീനു പതുക്കെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“അന്ന് നമ്മള്‍ ആദ്യമായി സംസാരിച്ചപ്പോഴും നീ പറഞ്ഞത് ഇതേ വാക്കുകളായിരുന്നു. ഓര്‍മ്മയുണ്ടോ?”

മഴ. മൂടിക്കെട്ടിയ പകല്‍. പുതിയ സ്കൂള്‍, പുതിയ ക്ലാസ്റൂം. അപരിചിതങ്ങളായ മറ്റ് നാല്‍പ്പത്തിനാല് മുഖങ്ങള്‍. ഒരുപാടു ചിന്തകള്‍ അമ്മുവിന്റെ മനസ്സിലൂടെ ഒരു മിന്നലല പോലെ കടന്നുപോയി.

“ഒരു മാസത്തോളമായി ഒറ്റ രാത്രിപോലും നീ കരയാതെയിരുന്നിട്ടില്ല എന്നാണ് നീയതിന് മറുപടി പറഞ്ഞത്” – അമ്മു പറഞ്ഞു. മീനു വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചു.

മഴ തോര്‍ന്നെന്ന് കൂട്ടാക്കാന്‍ വിസമ്മതിച്ച് വെള്ളത്തുള്ളികള്‍ ഇറ്റിറ്റായി പൊഴിച്ച മരങ്ങള്‍.

“നമുക്ക് ഒരേ ദു:ഖങ്ങളാണെന്ന് തോന്നുന്നു” – മീനു പറഞ്ഞു.

അമ്മു മീനുവിന്റെ കൈകള്‍ ചേര്‍ത്തുപിടിച്ചു. അവരെ നനയിച്ച തുള്ളികള്‍ കുടഞ്ഞ മരത്തിനുമപ്പുറം, മറ്റൊരു മഴയുടെ വരവറിയിച്ചുകൊണ്ട് മഴമേഘങ്ങള്‍ ചക്രവാളം കറുപ്പിച്ചിരുന്നു.

കിടയ്ക്കക്കരില്‍ വച്ചിരുന്ന സ്കൂള്‍ ബാഗ് തുറന്ന് ഹാന്‍ഡ്ബുക്കില്‍ നിന്ന് മാര്‍ക്ക് ലിസ്റ്റെടുത്ത് അമ്മു മീനുവിന് എറിഞ്ഞുകൊടുത്തു. ചുവപ്പുവരകളായിരുന്നു എല്ലാ ഒറ്റയക്ക മാര്‍ക്കുകള്‍ക്കു കീഴെയും.

“പതിനൊന്നു വര്‍ഷം ക്ലാസില്‍ ഒന്നാമതായിരുന്ന എന്റെ ഇപ്പോഴത്തെ മാര്‍ക്ക് ലിസ്റ്റാണ്. കണ്‍നിറയെ കാണൂ.”

മുഖത്തെ പുഞ്ചിരി കൈവിടാതെയാണ് മീനു അതെടുത്തു നോക്കിയത്. ഓരോ സംഖ്യയിലൂടെയും കണ്ണോടിക്കവെ, അവള്‍ പറഞ്ഞു:

“എനിക്കൊരു പരീക്ഷയെഴുതാന്‍ കൊതിയാവുന്നു!”

“..എനിക്ക് പരീക്ഷകളെ വെറുപ്പാണ്” – മീനു പറഞ്ഞുനിര്‍ത്തി. മഴവെള്ളം നിറഞ്ഞ റോഡിന് വശം ചേര്‍ന്നു നടക്കുമ്പോള്‍ അവളുടെ ഷൂസ് എലി കരയുന്നപോലെയുള്ള ശബ്ദങ്ങളുണ്ടാക്കി.

“അങ്ങനെ പറഞ്ഞാല്‍ ശരിയാവില്ല മീനു! പരീക്ഷയെ വെറുക്കുന്നതുകൊണ്ടാണ് നിനക്ക് പഠിക്കാന്‍ തോന്നാത്തത്. ഡോക്ടറാകണം എന്നൊക്കെയല്ലേ നിന്റെ ആഗ്ര-“

“-അവരുടെ ആഗ്രഹം” – മീനു ഇടയ്ക്കുകയറി തിരുത്തി.

“ആഗ്രഹം കൊള്ളാം! അസംഭാവ്യമായത് ആഗ്രഹിക്കാന്‍ എന്നും നിനക്ക് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു അല്ലേ?” അമ്മുവിന്റെ രോഷം കെട്ടടങ്ങിയിരുന്നില്ല. ബെഡ്റൂമിലെ ക്ലോക്കിനടിയില്‍ നിന്ന് പുറത്തുചാടിയ പല്ലിയിലായിരുന്നു അപ്പോള്‍ മീനുവിന്റെ ശ്രദ്ധ. പെട്ടെന്ന് ദൃഷ്ടി അമ്മുവിനുനേരെയാക്കിക്കൊണ്ട് അവള്‍ ചോദിച്ചു:

“നീയും എന്റെ അസംഭാവ്യമായ ആഗ്രഹമായിരുന്നു അല്ലേ?”

“അപ്പോള്‍ എന്താണ് നിന്റെ ആഗ്രഹം?” ഷൂസിന്റെ എലിക്കരച്ചില്‍ ഇല്ലാതാക്കാന്‍ പാടുപെടുന്ന മീനുവിനെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് അമ്മു ചോദിച്ചു.

“എനിക്ക് ആഗ്രഹങ്ങളൊന്നുമില്ല” – നിഗൂഢമായ ഒരു പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ട് മീനു പറഞ്ഞു. ആ പുഞ്ചിരി. അമ്മുവിനെ ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവുമധികം കുഴക്കിയ നിഗൂഢമായ ആ ചിരി ആദ്യമായി അവള്‍ മീനുവില്‍ കണ്ടത് അന്നായിരുന്നു.

“ആഗ്രഹങ്ങള്‍ ഇല്ലെന്നോ? പിന്നെ എന്തിനാ ജീവിക്കുന്നേ?”

മീനു ഒരു നിമിഷം അമാന്തിച്ചു. പിന്നെ പതുക്കെ, ഒരു വലിയ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തുംപോലെ, അമ്മുവിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“നിനക്കു വേണ്ടി!”

ഒരുനിമിഷം അതൊരു തമാശയാണെന്നാണ് അമ്മു കരിതിയത്. എന്നാല്‍, മീനുവിന്റെ മുഖത്തും അവള്‍ പറഞ്ഞ വാക്കുകളിലും നിറഞ്ഞുനിന്ന ആത്മാര്‍ത്ഥത കണ്ടില്ലെന്നുനടിക്കാന്‍ എത്ര ശ്രമിച്ചാലും അമ്മുവിനാകില്ലായിരുന്നു. അവള്‍ തരിച്ചു നിന്നുപോയി. വിറങ്ങലിച്ച്.

“മീനൂ..” അവള്‍ പതുക്കെ, അങ്ങേയറ്റം ക്ഷീണിതയെന്ന പോലെ വിളിച്ചു.

“എന്തേ?” മീനു വിളികേട്ടു.

അമ്മുവിന്റെ മുഖത്തുനിന്ന് അവള്‍ ഉള്ളിലനുഭവിക്കുന്ന വേദനയുടെ ആഴം വ്യക്തമായിരുന്നു.

“അതെല്ലാം നീയെന്നെ വീണ്ടും ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കല്ലേ.. പ്ലീസ്..” അവള്‍ കേണു.

“പ്ലീസ് മീനു! നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്കാകെ വട്ടാവുന്നുണ്ട് ട്ടോ!” അമ്മു തീര്‍ത്തും അസ്വസ്ഥയായിരുന്നു.

“വട്ടാവാനുള്ള എന്താ അമ്മൂ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്? എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണെന്ന് പറഞ്ഞത് അത്ര വലിയ തെറ്റാണോ?”

“പക്ഷേ നമ്മള്‍ – നമ്മള്‍ രണ്ടുപേരും പെണ്‍കുട്ടികളാണ് മീനൂ! നമുക്ക്.. ആളുകളറിഞ്ഞാല്‍..”

മീനു അമ്മുവിനടുത്തേക്ക് നീങ്ങി.

“അപ്പോള്‍ ആളുകളറിയുന്നതു മാത്രമാണല്ലേ നിനക്കു ഭയം? അതിനര്‍ത്ഥം.. നിനക്കെന്നോടും പ്രണയമുണ്ടെന്നല്ലേ?” ഇതുപറയുമ്പോള്‍ മീനുവിന്റെ മുഖത്തുണ്ടായിരുന്ന ഭ്രാന്തമായ ആവേശം കണ്ട് അമ്മു അല്‍പം ഞെട്ടി.

“എനിക്ക് നീയും നിനക്ക് ഞാനും മാത്രം പോരേ അമ്മു..? നമുക്കു രണ്ടു പേര്‍ക്കും സ്നേഹിച്ച്.. സന്തോഷമായി ജീവിച്ചുകൂടെ?” മീനു അമ്മുവിന്റെ കൈകളില്‍ പതുക്കെ തലോടി.

“മീനൂ! മതി! ഇതിവിടെ വച്ച് അവസാനിപ്പിക്കണം. ഈ സംഭാഷണത്തെക്കുറിച്ച് ഇനിയെന്നെ ഓര്‍മ്മിപ്പിക്കരുത്. ബൈ.” കനത്ത കാലടികളോടെ അമ്മു നടന്നകന്നു.

“ഞാന്‍ ഓര്‍മ്മിപ്പിച്ചെങ്കിലേ നീയതൊക്കെ ഓര്‍ക്കൂ?” മീനു സംശയരൂപേണ ചോദിച്ചു.

അമ്മുവിന് മറുപടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“നിന്നെ എനിക്കറിയില്ലേ അമ്മൂ.. നമ്മുടെ ആ നല്ല ദിനങ്ങളുടെ ഓര്‍മ്മകളില്ലാതെ നിനക്ക് ജീവിക്കാന്‍ കഴിയുമോ?”

“നീയില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാന്‍ കഴിയില്ല അമ്മൂ..” മീനു പറഞ്ഞു.

ഒഴിഞ്ഞ ക്ലാസ് മുറിയില്‍ അവരിരുവരും മുഖത്തോടു മുഖം നോക്കി നിന്നു.

“ഞാനുണ്ടാവും നിനക്ക്. എപ്പോഴും.” അമ്മു വാക്കുകൊടുത്തു.

അവരിരുവരും പുഞ്ചിരിച്ചു. അവരുടെ മുഖങ്ങള്‍ അടുത്തു. ചുണ്ടുകള്‍ ചുണ്ടുകളെ പരിചയപ്പെട്ടു. വീണ്ടും വീണ്ടും തൊട്ടറിഞ്ഞു.

“അമ്മൂ! മീനൂ!”

ആ ഗര്‍ജ്ജനം ഉദ്ഭവിച്ച, വാതില്‍ നിന്ന മൂലയിലേക്ക് അവരിരുവരും ഞെട്ടിത്തരിച്ച് നോക്കി. സ്തബ്ധയായി വാപൊളിച്ചുനിന്ന സിസ്റ്ററുടെ കൈകളില്‍ നിന്ന് പുസ്തകങ്ങള്‍ താഴെവീണിരുന്നു.

“നല്ല ദിനങ്ങള്‍. അല്ലേ?” അമ്മു ദൈന്യതയോടെ പറഞ്ഞു.

“നമ്മുടെ നല്ല ദിനങ്ങള്‍” – മീനു തിരുത്തി. ആ ഒരു വാക്യത്തോടു കൂടി, കാര്യങ്ങള്‍ അമ്മുവിന്റെ സഹനശേഷിക്കുമപ്പുറമെത്തിയിരുന്നു.

“‘നമ്മുടെ’ അല്ലേ, ‘നമ്മുടെ’?? നിന്റെ!! നീ.. നീയാണെന്നെ എല്ലാത്തിലും വലിച്ചിട്ടത്! നിന്റെ തെറ്റാണെല്ലാം!” അമ്മു പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.

“നീ! നിന്റെ തെറ്റാണെല്ലാം! അവളുടെ ഭ്രാന്തിനെല്ലാം കൂട്ടുനിന്നത് നിന്റെ തെറ്റ്!”

അമ്മുവിന്റെ മാതാപിതാക്കള്‍ അവളെ ശകാരിച്ചു. മീനുവിനെ ശകാരിച്ചു. ലോകത്തെയൊട്ടാകെ ശകാരിച്ചു.

മീനു മാത്രം, ചുറ്റും നടക്കുന്ന സംഭവങ്ങള്‍ക്ക് യാതൊരു പ്രാധാന്യവും കല്‍പ്പിക്കാതെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. കരയുമ്പോഴും, അലറുമ്പോഴും, വിദൂരതയില്‍ കണ്ണുനട്ടിരിക്കുമ്പോഴുമെല്ലാം. പന്ത്രണ്ടാം തവണ കൗണ്‍സിലിങ്ങിന് വിധേയമാക്കിയപ്പോഴും “അമ്മുവില്ലാതെ എനിക്ക് ജീവിക്കാനാകില്ല” എന്ന് അവള്‍ പറഞ്ഞതോടെ മന:ശാസ്ത്രജ്ഞനും മനസ്സുകൊണ്ട് അവളെ കയ്യൊഴിഞ്ഞിരുന്നു; അക്കാര്യം പുറമെ പ്രകടിപ്പിച്ചില്ലെന്ന് മാത്രം. മീനുവിന്റെ ഭ്രാന്തമായ ചിരി സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ട് ഞെട്ടി, അവള്‍ ഉറങ്ങുന്ന മുറിയിലേക്ക് വെറുതെയൊന്ന് ചെന്നുനോക്കിയ അമ്മ പക്ഷേ, ഒരിക്കലും തന്റെ മകള്‍ ഫാനില്‍ കയറുകെട്ടി നിശ്ചലയായി ആടുന്നത് കാണേണ്ടിവരുമെന്ന് കരുതിക്കാണില്ല.

“എന്റെ തെറ്റാണല്ലേ എല്ലാം? നിനക്കെന്നോട് ഒരു തരിമ്പു പോലും പ്രണയമില്ലായിരുന്നു അല്ലേ? അല്ലേ അമ്മൂ?” മീനു ചോദിച്ചു.

അമ്മു തന്റെ കൈകള്‍കൊണ്ട് കണ്ണുകള്‍ മറച്ച്, വിങ്ങിപ്പൊട്ടിക്കൊണ്ട് ഇനി വയ്യ എന്ന രീതിയില്‍ തലയാട്ടി.

“മീനൂ.. പ്ലീസ്.. ഇനിയെങ്കിലും നീയെന്നെ വിട്ടുപോവൂ.. മൂന്നുമാസമായി ഞാനൊന്നുറങ്ങിയിട്ട്.. സന്തോഷിച്ചിട്ട്.. ഇനിയെങ്കിലും ഞാനൊന്ന് ജീവിക്കട്ടെ!”

“ഞാനെങ്ങനെ നിന്നെ വിട്ടു പോവും അമ്മൂ..,” മീനു എഴുന്നേറ്റ് പതുക്കെ അമ്മുവിന്റെയടുത്ത് വന്നിരുന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുപോലുമില്ലല്ലോ. നിന്റെ മനസ്സിലെ ഒരോര്‍മ്മ മാത്രമല്ലേ ഞാന്‍? നീയെന്നെക്കൊണ്ടു ചെയ്യിക്കുന്നതും പറയിക്കുന്നതും മാത്രമല്ലേ എനിക്ക് ചെയ്യാനും പറയാനും കഴിയൂ.. അപ്പോള്‍.. അപ്പോള്‍ നിനക്ക് എന്നെയല്ലേ വിട്ടുപോകാന്‍ സാധിക്കാത്തത് അമ്മൂ?”

അമ്മു ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ ശാന്തമായ കണ്ണുകളെ ഇമവെട്ടാതെ നോക്കി. മീനു തുടര്‍ന്നു:

“മൂന്നു മാസമായി എല്ലാ രാത്രിയും ഇതേ സംഭാഷണമല്ലേ നമ്മള്‍ നടത്തുന്നത്? എന്നിട്ടും നമുക്കു മതിവരുന്നില്ലെന്നത് എന്തൊരത്ഭുതമാണ്, അല്ലേ അമ്മൂ.. എന്നും ഞാനിതുപോലെ നിന്റെ ചാരെ വന്നിരിക്കും.. ഞാനീ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വാക്കുകള്‍ പറയും.. നിന്റെ ചുണ്ടിലൊരുമ്മ തരും.. എന്നിട്ട്, നാളെ ഇനിയും വരാമെന്നു പറഞ്ഞ് തിരികെ നടക്കും.. പക്ഷേ, അപ്പോള്‍ – ” അവള്‍ പെട്ടെന്ന് നിറുത്തി. ഗൗരവപൂര്‍ണ ഭാവം.

“കാണാനുള്ളത് പറയുന്നതെന്തിന് അല്ലേ..” വീണ്ടും പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവള്‍ അമ്മുവിനരികിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. അവരുടെ ചുണ്ടുകള്‍ കൂടിച്ചേര്‍ന്നു. അല്‍പം നിമിഷങ്ങള്‍ക്കുശേഷം, അമ്മുവില്‍ നിന്നുയര്‍ന്ന് മീനു പറഞ്ഞു:

“പോകാറായി.. നാളെ ഇനിയും വരാം, ട്ടോ..”

ഒരിക്കല്‍ക്കൂടി പുഞ്ചിരിച്ച ശേഷം മീനു എഴുന്നേറ്റ് തിരികെ നടക്കാന്‍ തുടങ്ങി. അനന്തതയില്‍, ഒന്നുമില്ലായ്മയില്‍ മറയാന്‍. അമ്മുവിന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടാന്‍ തുടങ്ങി. ഇതാണ് പറയാനുള്ളത് പറയാനുള്ള അവസാന സന്ദര്‍ഭം. ഒരുപക്ഷേ നാളെ അവള്‍ തിരികെ വന്നില്ലെങ്കില്‍..

ദേഷ്യമുണ്ട്, ജീവിതം തകര്‍ത്തുകളഞ്ഞതില്‍. ഇനി കരകയറാന്‍ കഴിയാത്ത വിധം ഈ പടുകുഴിയിലിട്ട് ഒറ്റക്ക് കടന്നുപോയതില്‍. പക്ഷേ, മീനു.. മീനു.. അവള്‍ പോകാറായി. നാളെ അവള്‍ തിരികെ വന്നില്ലെങ്കില്‍.. ചുണ്ടുകളില്‍ ഉമ്മവച്ചില്ലെങ്കില്‍..

“മീനൂ..” അമ്മു വിളിച്ചു.

മീനു പതുക്കെ നിന്നു. തിരിഞ്ഞുനോക്കി.

“നീയാണെന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യപ്രണയം.

അവസാനത്തേതും.”

അമ്മു പറഞ്ഞു.

Love, in Four Fragments

English translation of ‘Pranayathinte Naalu Varnangal’

Whenever I try translating one of my works into English, I end up hating it and myself. This time though, a good friend of mine gave the tough job a try and I absolutely loved it!

Thank you, Zainab, for this beautiful translation of my poem 🙂


These are the same old stories;
for repetition
is but an eternal companion of love.
Beneath a thousand garbs,
love
was always this:
the distance
from non-being
to un-being

Daybreak

Divine love
took form between
two particles who’d never
met before

In the dark
in pulsing loneliness
she stood her ground,
thinking of him

History predicted
he would come searching for her,
overcoming darkness
bitterness

Burning
and raging in his chest,
his love
refused to let him fall
as his fellow travellers had fallen

She waited, tearless,
her trove of secrets
firmly shut
to all knocks that weren’t his

Arrive, he did,
before winter settled over hope –
bone-tired
yet not breaking a sweat.

Their eyes met.

And before a smile blossomed
before even a word was spoken

they

became one
became many
became you and me.

 

Fire loved the rain
The raindrop dreamt of the ocean’s
infinite embrace
The ocean,
with each rise of tide,
yearned to touch the moon –
and the moon loved
the fire blazing in the Sun’s heart

Morning

Sunbeam:
Your glance,
one that propels me
to walk a thousand miles more
even as I drown in fatigue

Sunlight:
the suicide bomber
fighting a vain battle
versus desire

Shadow:
A refuge we built
for all the footprints we etched

If we are love
and love is poetry,
if poetry is beyond
the trappings of time –

then
even as our bodies
and this fleeting desert breeze
and the world
sink into oblivion

we will be invincible

your hands holding mine,
your love
quenching my thirst for life

as I proclaim you
my Sun.

 

Beginnings
and endings
are mere nightmares,
said love.
The direction of time
is the greatest lie ever told,
taught separation.

Sunset

On this altar,
on these untampered scales
I surrender
my bleeding heart

No devil or God
shall mediate this prayer

Neither shall we
meddle with weights
and measures

I love this sting
this pain

It shall cleanse me
of my sins,
thaw the burning
of my conscience

It shall purify my soul

I am the one crucified

I am the one
who disowned thrice
who crowed the arrival of dawn

I am also the one
who hammered in the nails

When judgment arrives
upon the last ringing of bells,
doubt not –
Paradise will be yours

while I will be weighed
and balanced

It matters not
if the caprices of chance
favour me: either way,
I lose

All that I have bled
is beyond return

The void beneath
my ribs
is no place for a heart

On that day,
I will not weep
But blow out the candles,
set ablaze the confessional

I will cross fields,
rivers and mountain ranges

Returning each night
to keep tabs on the tears I have shed,
the blood I have bled

to recall
the beats of that dead heart

to fondle
the blood-red flowers
teeming over it

and call out
your name

 

Love and loss
complement each other:
without darkness,
light is dark,
and if not for light,
darkness would be light

Darkness

You think
my love is selfless?
Then let it be known:
there’s nothing more selfish
than love

My love
is my prayer
my awakening
my quest for immortality

and on that pilgrimage,
I think of you
very sparingly

You are but the earth
that bears my footsteps
of the journey
from me to myself

The fertile soil
that powers me to
traverse
unmeasurable distances

Now tell me:
is love selfless… or not?

പ്രണയത്തിന്റെ നാലു വര്‍ണങ്ങള്‍

സ്നേഹവും കാമവും മനുഷ്യനുംമുമ്പേ ലോകം വാണവയാണ്.
അവ രണ്ടില്‍നിന്നുമായി അവന്റെ തനതായ കയ്യൊപ്പോടുകൂടി മനുഷ്യന്‍ ഒരേനിമിഷം ആര്‍ദ്രവും തീക്ഷ്ണവുമായ ഒരു പുതിയ വികാരം കടഞ്ഞെടുത്തു –
പ്രണയം.
മനുഷ്യന്റെ മാത്രം അലങ്കാരം.
മറ്റൊരു ജന്തുവും കാതങ്ങള്‍ക്കപ്പുറമിരിക്കുന്ന തന്റെ ഇണയെയോര്‍ത്ത് സ്വയം എരിഞ്ഞടങ്ങിയിട്ടുണ്ടാവില്ല.
കാലക്കയങ്ങളിലെവിടെയോ വിലയം പ്രാപിച്ച ഇണയുടെ സാമീപ്യത്തിനായി സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ജീവിച്ചിട്ടുണ്ടാവില്ല.
തീര്‍ത്തുപറയാമോ?
അറിയില്ല.
മനുഷ്യനെന്നും താന്‍ മറ്റുള്ള ജീവികളെക്കാള്‍ ഒരുപടി ഉയരത്തിലാണെന്ന് വിശ്വസിക്കാനായിരുന്നല്ലോ താത്പര്യം.
അനന്തതയോട് ഒന്നു കൂട്ടിക്കൊണ്ട് ഇതാ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരുപാസന.


കേട്ടുപഴകിയ കഥകള്‍ തന്നെയാണ്
ആവര്‍ത്തനവിരസത
പ്രണയത്തിന്റെ കൂടപ്പിറപ്പായിപ്പോയല്ലോ.
ഉടയാടകള്‍ പലതുമുണ്ടെങ്കിലും
പ്രണയം
ഉള്ളിലെന്നും
ഒന്നുതന്നെയായിരുന്നു,
അപരിചിതത്വത്തില്‍ നിന്ന്
അപരിചിതത്വത്തിലേക്കുള്ള ദൂരം.

പുലരി

ഒരിക്കലും അന്നോളം
കണ്ടുമുട്ടിയിരുന്നില്ലാത്ത
ആ രണ്ടു കണികകള്‍ തമ്മില്‍
ഉണ്ടായിരുന്നതത്രെ
ദിവ്യപ്രണയം.
ഇരുട്ടില്‍
ഏകാന്തതയുടെ മുഴക്കത്തില്‍
അവളവനെ ധ്യാനിച്ച്
പതറാതെ നിലകൊണ്ടു.
ഇരുളും കയ്പ്പും
നീന്തിക്കടന്ന്
അവനവളെത്തേടി വരുമന്ന്
അവളോട് കാലം പ്രവചിച്ചു.
അവനോടൊപ്പം യാത്രതുടങ്ങിയവരെപ്പോലെ
പാതിവഴിയില്‍ തളര്‍ന്നുവീഴാന്‍
നെഞ്ചെരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അവന്റെ പ്രണയം
അവനെ അനുവദിക്കുമായിരുന്നില്ല.
അവന്റേതല്ലെന്ന് മനസ്സുമന്ത്രിച്ച മുട്ടുകള്‍ക്ക്
തന്റെ രഹസ്യങ്ങളുടെ വാതില്‍ തുറക്കാതെ
ഒരുതുള്ളി കണ്ണീര്‍വാര്‍ക്കാതെ
അവള്‍ കാത്തിരുന്നു.
പ്രതീക്ഷകളുടെ ശിശിരം വന്നെത്തുംമുമ്പ്
ഓടിത്തളര്‍ന്നെങ്കിലും
കിതയ്ക്കാതെ
ഒരിറ്റു വിയര്‍പ്പുപോലും പൊഴിക്കാതെ
അവനെത്തി.
കണ്ണില്‍ കണ്ണില്‍ നോക്കി
ഒന്നു പുഞ്ചിരിക്കുംമുമ്പേ
ഒരു വാക്കു മൊഴിയുംമുമ്പേ
അവരൊന്നായി
പലതായി
നീയും ഞാനുമായി.

 

തീക്കനല്‍ മഴയെ പ്രണയിച്ചു
മഴത്തുള്ളി
സമുദ്രത്തിന്റെ മാറിലെ
അനന്ത വിശാലത സ്വപ്നം കണ്ടു
സമുദ്രം
ഓരോ വേലിയേറ്റത്തിലും
ഉയര്‍ന്നുപൊങ്ങി
ചന്ദ്രനെ ഒന്നു തൊടാന്‍ 
വെമ്പല്‍കൊണ്ടു
ചന്ദ്രന്‍ പ്രണയിച്ചതാകട്ടെ,
സൂര്യന്റെ നെഞ്ചിലെ
തീക്കനലിനെയും

പകല്‍

കിരണം
അവസാനത്തെ തളര്‍ച്ചയിലും
ഒരായിരം കാതം താണ്ടാന്‍ പ്രാപ്തി നല്‍കുന്ന
നിന്റെ നോക്ക്
വെയില്‍
ഇച്ഛയോടു പടവെട്ടി പരാജയപ്പെട്ട്
പ്രണയത്തിനു വളമാകുന്ന
ചാവേര്‍പ്പടയാളി
നിഴല്‍
പിന്നില്‍ കോറിയിട്ട കാലടിപ്പാടുകള്‍ക്ക്
നമ്മളൊരുക്കിയ തണല്‍
നാം പ്രണയമാണെങ്കില്‍
പ്രണയം കവിതയാണെങ്കില്‍
കവിത കാലചക്രത്തിനുമതീതമാണെങ്കില്‍
നമ്മുടെ ശരീരങ്ങളും
മരുഭൂമിയിലെ ഈ ഇളംകാറ്റും
ലോകം തന്നെയും
വിസ്മൃതിയിലാണ്ടുപോയാലും
നാം അനശ്വരരായി തുടരും
എന്റെ കൈകള്‍ നീ മുറുകെ പിടിക്കും
നിന്റെ പ്രണയത്താല്‍ പ്രാണദാഹം ശമിപ്പിക്കെ
ഞാന്‍ ചൊല്ലും
നീയാണെന്റെ സൂര്യനെന്ന്.

 

തുടക്കവും
ഒടുക്കവും
വെറും ദു:സ്വപ്നങ്ങളാണെന്ന്
പ്രണയം പറഞ്ഞുതന്നു
സമയത്തിന്റെ
ദിശ
കല്ലുവച്ചൊരു നുണയാണെന്ന്
വിരഹം പഠിപ്പിച്ചു

അസ്തമയം

ഈ അള്‍ത്താരയില്‍
വക്രതയില്ലാത്ത തുലാസില്‍
ഞാനെന്റെ രക്തം കിനിയുന്ന ഹൃദയത്തെ
നിവേദിക്കുന്നു
ഒരു ദൈവവും ചെകുത്താനും
ഈ പ്രാര്‍ത്ഥനക്ക് മദ്ധ്യസ്ഥം വഹിക്കേണ്ടതില്ല
അളവിലും തൂക്കത്തിലും മായം ചേര്‍ക്കാന്‍
ഞങ്ങള്‍ രണ്ടുപേര്‍ക്കും
താത്പര്യമില്ല
നീറ്റലും വേദനയും എനിക്കിഷ്ടമാണ്
ഈ നോവെന്റെ പാപക്കറകള്‍ കഴുകിക്കളയുന്നു
എന്റെ കുറ്റബോധത്തെ
തണുപ്പിച്ചണയ്ക്കുന്നു
എന്റെ ആത്മാവിനെ ശുദ്ധീകരിക്കുന്നു
കുരിശില്‍ തറക്കപ്പെട്ടുനില്‍ക്കുന്നത് ഞാനാണ്
മൂന്നു തവണ തള്ളിപ്പറഞ്ഞതും
സൂര്യോദയമറിയിച്ച് കൂവിയതും
തറച്ചതും
ഞാന്‍ തന്നെ
അന്തിമ മണി മുഴങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ്
വിധി പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുമ്പോള്‍
സ്വര്‍ഗം നിനക്കുള്ളതുതന്നെയാവും
അളന്ന് തിട്ടപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നത് എന്നെയാവും
നറുക്ക് വീണാലും ഇല്ലെങ്കിലും
തോല്‍വിയാണെനിക്ക്
വാര്‍ന്നുപോയ രക്തം
ഒരു മടങ്ങിവരവിനുമപ്പുറമാണ്
വാരിയെല്ലുകള്‍ക്കിടയില്‍ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ട ശൂന്യതയില്‍
ആ ഹൃദയത്തിനിനിയൊരു സ്ഥാനമില്ല
അന്ന് ഞാന്‍ കരയില്ല
മെഴുകുതിരികളണച്ച്
കുമ്പസാരക്കൂടിനു തീവച്ച്
ഞാന്‍ വയലേലകളും പുഴകളും പര്‍വതനിരകളും താണ്ടും
എങ്കിലും ഓരോ പകലും രാത്രിയും
ഞാന്‍ തിരികെവരും
വാര്‍ത്ത രക്തത്തിന്റെയും കണ്ണീരിന്റെയും കണക്ക്
ഒരിക്കല്‍കൂടിയെടുക്കാന്‍
മരണപ്പെട്ട ഹൃദയത്തിന്റെ മിടിപ്പുകള്‍ ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍
അതിന്മേല്‍ വളര്‍ന്നുവരുന്ന രക്തപുഷ്പങ്ങളെ
തലോടി
നിന്റെ പേരുവിളിക്കാന്‍.

 

പ്രണയവും വിരഹവും
പരസ്പര പൂരകങ്ങളാണ്
ഇരുട്ടില്ലെങ്കില്‍
വെളിച്ചവും ഇരുണ്ടതാണ്
വെളിച്ചമില്ലായിരുന്നെങ്കില്‍
ഇരുട്ടാകുമായിരുന്നു വെളിച്ചം.

ഇരുള്‍

എന്റെ പ്രണയം
നിസ്വാര്‍ത്ഥമെന്ന് കരുതുന്നോ നീ?
എങ്കില്‍ അറിയുക:
പ്രണയത്തോളം സ്വാര്‍ത്ഥമായ
മറ്റൊന്നില്ല.
എന്റെ പ്രണയം
എന്റെ പ്രാര്‍ത്ഥനയാണ്
ആത്മസാക്ഷാത്കാരമാണ്
അനശ്വരതയിലേക്കുള്ള എന്റെ
ചുവടുകളാണ്
ആ തീര്‍ത്ഥാടനത്തിനിടയില്‍
ഞാന്‍ നിന്നെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നതു തന്നെ
നന്നെ കുറവാണ്
എന്നിലേക്കുള്ള എന്റെ പ്രയാണത്തില്‍
എന്റെ പാദസ്പര്‍ശങ്ങളേറ്റുവാങ്ങാനുള്ള
ഭൂമി മാത്രമാണ് നീ
ദൂരങ്ങള്‍ താണ്ടാനുള്ള ആരോഗ്യം ഞാന്‍ ചുരന്നെടുക്കുന്ന
വളക്കൂറുള്ള
മണ്ണ്
ഇനി പറയൂ..
പ്രണയം
നിസ്വാര്‍ത്ഥമോ അതോ..?

 


 

പിന്‍കുറിപ്പ് #1 – ഇത് നാലു വ്യത്യസ്ത കവിതകളുടെ ഒരു കൂട്ടമല്ല. പ്രണയത്തിനെയും ഒരു ദിവസത്തിലെ നാലു പ്രധാന നേരങ്ങളെയും ചേര്‍ത്ത് ഒറ്റക്കവിതയായി എഴുതാനുദ്ദേശിച്ചതു തന്നെയാണ്.

പിന്‍കുറിപ്പ് #2 – ഈ പദ്ധതി എവിടെയും എത്തുന്നില്ല എന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍ ഇതിലെ ‘അസ്തമയം’ എന്ന ഭാഗം ‘അള്‍ത്താര’ എന്ന പേരില്‍ ഒറ്റക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിരുന്നു. ഈ കവിതയുടെ പ്രസിദ്ധീകരണത്തോടെ ‘അള്‍ത്താര’യെ ഞാന്‍ പൂര്‍ണമായി പിന്‍വലിച്ചതായി അറിയിക്കുന്നു 😉

പിന്‍കുറിപ്പ് #3 – ഇത് എഴുതാന്‍ ഉദ്ദേശിച്ചതും എഴുതിയതും നിനക്കുവേണ്ടിയാണ് 🙂 നമുക്കിടയിലുള്ള ഋതുക്കള്‍ മാറിയെങ്കിലും, ഇന്ന് പ്രസിദ്ധീകരണ വേളയില്‍, ഞാന്‍ നിനക്കുതന്നെയാണീ കവിത സമര്‍പ്പിക്കുന്നത്.. 🙂