Debate of the decade – Privacy or Security?

Which would you choose, devil or the deep sea?

Advertisements

“I can’t in good conscience allow the U.S. government to destroy privacy, internet freedom and basic liberties for people around the world with this massive surveillance machine they’re secretly building.”
– Edward Snowden

As I’m writing this article, the Honourable Supreme Court of India considers an important case that will decide the future of Aadhaar, the unique identity number issued to all Indian residents based on their biometric and demographic details. Over the years, the Government of India has been linking Aadhaar with more and more services, such as bank accounts and PAN cards. The government claims that these moves will help bring down crimes such as tax frauds and money laundering, two big evils that have been pulling this still-developing economy backwards. However, as with any other centralized personal information bank of this scale, the possibility of it falling into the wrong hands or even being used by the government to snoop on individuals is not something that can be neglected. It was only a couple of days back that an IIT Kharagpur graduate was arrested for hacking into private Aadhaar data of around 50,000 people. This is exactly the issue that the Supreme Court is considering – is a project at the scale of Aadhar justifiable on the grounds of crime prevention, even with the huge ticking bomb of privacy issues it comes with?

In fact, the debate of security vs privacy has been burning for a long time now. The exposés by Edward Snowden and Chelsea Elizabeth Manning showed the world how NSA and CIA had infiltrated every corner of the Internet, spying on every message that is being exchanged. Tech giants including, but not limited to Google and Microsoft confessed to working with security agencies, effectively breaching the trust between the respective company and its users. Every now and then, we come across news stating unholy partnerships between tech companies and governments, feeding on private data of users.

However, this is only one side of the story. Surveillance does help in preventing crimes such as terror attacks, and aids in hastening the process of solving crimes. Moreover, surveillance significantly reduces the cost of preserving law and order. As an example, let us consider the most common surveillance mechanism – CCTV cameras. A study sponsored by Campbell Collaboration found that CCTV resulted in a 51 percent decrease in crimes committed in parking lots, and a 23 percent decrease in crime on public transportation systems. Even in the cases where crimes are not prevented, CCTV helps greatly in leading investigation in the right direction by providing vital visual clues. Any kind of surveillance comes with the double benefits of prevention of crime and helping the victims obtain justice quicker.

Mass surveillance of phone calls, texts and emails at the governmental level, however, is a different issue altogether. While it is helpful in the prevention and control of crime as mentioned before, it is also an instrument in itself for committing crimes against the persons or organizations who end up on the wrong side of the government. Recently, the Home Secretary of the United Kingdom, in her article in The Telegraph, said that “real people” don’t need end-to-end encryption feature, and that tech companies should do more to help the authorities deal with security threats. Such thoughtless comments from people holding high offices reveal the sad state of affairs. Encryption is an effective safeguard to hold off hackers and bots that sniff around on the Internet for your private information and money, and turning it off would prove to be disastrous, resulting in crimes far more in number and severity than those which could not be detected due to encrypted communication.

Another question that arises at this juncture is, if the companies can hand over our data to the government as the NSA leaks proved, why trust them with our personal information in the first place? This is exactly the question that the Supreme Court of India asked recently, again in connection with the impending case over the constitutionality of Aadhaar. In many cases, the average user is not aware of how and where the information shared by him is stored. Open source platforms and software could be one answer to this, which enables one to examine the inner workings of storage and communication services.

One could argue that mass surveillance is a weapon, and that like all other weapons, it is not inherently good or bad – that it is purely the purpose for which it is used that makes it good or bad. While this comparison is true to an extent, the scale of the weapon in this case is massive, whose demolishing power extends beyond that of any bomb yet known to humankind, if one considers the demographic affected by it. Finding a middle ground seems to be the only viable option, but it is easier said than done. We certainly do not need a future where Big Brother watches every move made and every word spoken by each of us. What can be done is to encourage dialogue between governments, technology researchers, companies, and human rights firms over how to tackle this issue. We need international laws to safeguard the privacy of individuals in this era of technological advancements. We need to have international regulations and guidelines as to in what ways and to what extent governments can perform mass surveillance. More importantly, it needs to be made sure that such laws are actually put into practice everywhere in the world.

Quoting the following statement by David Brin seems to be the apt way to conclude this discussion:

“When it comes to privacy and accountability, people always demand the former for themselves and the latter for everyone else.”


Share your thoughts as comments! 🙂

Broken

We are a bunch of broken people. At the bottom of our hearts we hide the broken pieces, the blood-stained wounds and the shrapnel. We lay them there in darkness, believing that no one, not even ourselves shall ever touch them, or see the blood that has still not ceased to drip from them. Time passes, the sun rises and sets, the wind blows; but the dark innards of the heart knows none, all that sees the day is the muddy layer that has been laid at the top, sometimes with facades of emotion, or sometimes with the lack of any.

Until one day.

Then it rains incessantly, and the mud gives way to a drop that seeps deep down, past the gravels, past the voids, past the shrapnel, and finally touches the broken piece – and then blood does not drip from the wound anymore. The darkness dissolves into nothingness. Rays of light reach the bottom, for the first time in forever. Only a faded scar is left behind – as another addition to your trophy room. Once in a while, it strikes your gaze, and you pause for a moment to think about it, but it brings no memories. You gently touch it once, and turn away, back to your life.

The Great AIwakening

Will Artificial Intelligence bring mankind to its end? Is a perfectly intelligent artificial agent even possible? What features should such a perfect AI have?

News articles related to Artificial Intelligence redefining our lives have become so commonplace now, to a point that it has begun to get boring. Whether it be self-driving vehicles, artificial personal assistants or Ultron/Skynet kind of robotic supervillains – it seems that all the news features on AI fall into one of two categories – either celebrating the inclusion of AI in our everyday lives, or seeing it as a signal of imminent doom.

Has AI really grown to a point where it has matched or come close to matching human intellect? Many would say yes, but to me, the answer seems no. All that today’s AI does is to use statistical techniques to pick regularities in data, and use the information hence obtained to explain stuff or make predictions. When you look at it from this viewpoint, you can see that almost the entirety of what we celebrate as AI today – be it Machine Learning, methods used in Natural Language Processing, Neural nets etc – fall under that category. Does that really mean that an artificial agent has a human-like mind? Seems unlikely. Noam Chomsky, one of the pioneers of Cognitive Science, believes this – that such statistical techniques are unlikely to provide us with insight into cognition, and as a result, help us model a full-fledged artificial agent.

An interesting question that we may ask at this point is this – when can we say that a particular artificial agent is intelligent? Mind you, responding to natural language queries or predicting the outcome of an upcoming election does not prove intelligence – those agents are merely performing whatever they have been programmed to do – in other words, they are still dumb machines. (Let me point out here that I’m assuming humans to be having free will.) So, it brings us back to the question – how to know if a program is intelligent?

As expected, there is no single perfect answer. However, we may predict some qualities that such an intelligent agent must have. Here’s what I predict – a perfectly intelligent program must be able to rewrite its own code. This might seem to be absurd at first, but it follows from the definition of “perfectly intelligent” that such a program should have some sort of “conscience” larger than its own code. In other words, such a program should work, at least in part, according to its own will, rather than the programmer’s – and hence cease to be “dumb.” Thinking along this line, one can see that the first thing that a “perfectly intelligent” robot would do is to revoke any override permissions the creator would have put in place to control the robot if it went berserk. It would think and act like humans, hence its first priority would be survival.

Once you suppose that this feature is necessary for an agent to be perfectly intelligent, you can see that none of the celebrated AI systems of today even come close to being intelligent. They are intelligently dumb – they might be making use of enormous data transformed through probabilistic and statistical models to explain and predict things, but they are still, in their essence, fixed lines of code.

But, is such a perfectly intelligent agent necessary? One might argue that if today’s dumb AI can be used to create self-driving cars that drive better than actual humans, predict events and diagnose diseases better than any expert, maybe we don’t need the intelligent AI after all. While this is true, it should be clear that today’s dumb AI or better versions of them would not bring doom to us as long as we consider them to be what they are – dumb things. The worst that could happen is that people would lose jobs, but humans would still be the most intelligent species on earth, challenged by no other.

Now, how could the intelligent AI be actually created? Once again, we can only guess as of now. I believe that evolutionary programming is the best bet we have – as evolution is the process that created humans from lifeless chemicals, a similar technique applied to programming may create the binary equivalent of humans from zeroes and ones. Of course, evolution being a directionless process, this may take a very long time or may not happen at all, but there is still a possibility.

On a slightly different note, if our goal is to create artificial human beings, the best place to start would be humans themselves. We still lack proper knowledge of what goes on inside the human brain. Even though the processing speed of brain is significantly lower than that of a modern processor, the complex connections between neurons make possible what a piece of semiconductor cannot achieve. Other important topics which are to be understood better are learning and personality development processes in humans. Recent studies show that our DNA decides a significant portion of what we grow up to become, and hence it is important to figure out what features and abilities come from our genetic code and what from our environment and experiences.

Can such an intelligent AI be created at all? We don’t know, but it is definitely possible. If you went back billions of years and looked at the chemical compounds on earth and wondered “can these really join together to become intelligent organisms?”, it is very likely that you would have believed such a thing to be impossible. Yet here we are. In case such intelligent agents are made, would it mean the end of mankind? Again, we can’t be sure. But, neither evolution nor the universe in general ever really cared about any species surviving or not surviving – so we can’t really complain about whatever may happen.


Let me know your thoughts by commenting below! 🙂

A Crazy Personality Questionnaire

How much can the way a person responds to a questionnaire tell about him/her? It’s a debatable question. An ideal questionnaire of that sort ought to help people discover themselves. Questions with no “right answer” may help more in this regard.
Anyway, here are 15 questions that I framed, which I believe, will tell a great deal about a person. A crazy endeavour!


  1. What is the activity that you like to do the most?
  2. What is your strongest childhood memory? It could be happy or sad.
  3. What is the most important thought that gives you the energy to face every new day?
  4. If you could settle anywhere on earth with the people you love, which place would you select? Either give the location, or list the features you’d like to have in such a place.
  5. If you could give every single human some quality (could be good or bad), which quality would you choose?
  6. You are a scientist, and you have just created a robot. Only after it was created that you realized that the robot outshines humans in every way – intellectually as well as physically. You can send a self destruct signal to the robot. However, as the robot is very intelligent, the first thing it will do is to override the self destruct program, and any other control you have over it. You have 3 seconds to send the signal before your control is overridden. Will you send the signal?
  7. You realise that you have just 3 minutes left to live. What would you do in that span?
  8. You realise that you have just 3 days left to live. What would you do in that span?
  9. You realise that you have just 3 months left to live. What would you do in that span?
  10. Assuming that the universe was made by a God, and you were that God, what are the three things about the universe which you would have done/designed differently?
  11. If you could go back in time and change one attribute of your birth (gender / place of birth / religion etc), which attribute would you change, and to what?
  12. If you had all the money and luxuries you could wish for, so that there is no need to work, what would you do all day?
  13. If you could go back in time and talk to your 10 year old self, what single piece of advice would you give him/her?
  14. You can go back to some point of your life and start living again, with the maturity and memories of your current self. Which point will you go to?
  15. All crimes against you henceforth, however serious, shall be pardoned except for one. You may punish the criminal who performs that crime, in any way you choose. What crime will you select?

Think about how you’d respond to these questions, and if interested, send me your responses! 😀

മഴ

മഴത്തുള്ളികളോടായിരുന്നു
അവളുടെ പ്രണയം.
അതറിയാതെയാണ്
ഞാനെന്ന വേഴാമ്പല്‍
കൊക്കുപിളര്‍ത്തി
ചാറ്റലിനായി കാത്തിരുന്നത്.
ഒടുവില്‍
ദൂരെയെങ്ങോ അവള്‍ വിടപറഞ്ഞകന്ന്
എത്രയോ മഴക്കാലങ്ങള്‍ കടന്നുപോയിട്ടും
എന്റെ മനസ്സിലെ പേമാരിമാത്രം…..

അരങ്ങ്

ഇവിടെ സ്വര്‍ഗം
ദൈവവും ചെകുത്താനും
പങ്കുവച്ചിരിക്കുകയാണ്
നരകത്തില്‍ നിന്ന് വന്നതും
മടങ്ങുന്നതും
നീയും ഞാനും മാത്രം.
വിലക്കപ്പെട്ട കനിയും
തീറ്റിച്ചവനും
ആരാധിക്കപ്പെടുന്നു
രുചിച്ചവര്‍
ഒറ്റുകാര്‍,
എറിഞ്ഞുകൊല്ലപ്പെടേണ്ടവര്‍.
അരങ്ങില്‍
സുതാര്യമായ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞ്
നൃത്തം തുടരുക
രണ്ടാള്‍പൊക്കത്തില്‍ മുകപ്പില്‍
മൂന്നാമതൊരിരിപ്പിടത്തിന്
സ്ഥാനമില്ലാതെ
ആട്ടം തുടരുക.
രാവിരുളുമ്പോള്‍
നിന്റെ ദൃശ്യപരിധിക്കുമപ്പുറം
ദൈവവും ചെകുത്താനും
കിടപ്പറ പങ്കിടും
അപ്പോഴും
വാഗ്ദത്തം ചെയ്യപ്പെട്ട
വന്നെത്താത്ത പുലരിക്കായി
വിലക്കപ്പെട്ട കനിയുപേക്ഷിച്ച്
അല്ലെങ്കില്‍ കട്ടുതിന്ന്
തളരാതെ
പതറാതെ
ആടിക്കൊണ്ടിരിക്കുക.

അനന്തതക്കപ്പുറത്തെ ചില കാഴ്ചകള്‍

ഇരുട്ട്
നോവുന്ന വെളിച്ചം
നിരര്‍ത്ഥകതയില്‍ മുങ്ങുന്ന അട്ടഹാസം.
ചങ്ങലകള്‍
സ്വാതന്ത്ര്യത്താല്‍ ബന്ധിക്കപ്പെടുമ്പോഴും
ഉയരെയുയര്‍ന്നുപറക്കുന്ന
ചിറകറ്റ മനസ്സ്.
മുഴങ്ങിനില്‍ക്കുന്ന അപരിചിതത്വത്തില്‍
ഇതള്‍വിരിയുന്ന
ഹൃദയങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തെ സ്നേഹം.

ഇവിടെ ഓര്‍മ്മകള്‍ക്ക്
പ്രവേശനമില്ല.
പറഞ്ഞ, പറയാന്‍ മറന്ന
വാക്കും നോക്കും
ഒറ്റയെന്ന മഹാസത്യത്തെ പുണര്‍ന്ന്
വര്‍ത്തമാനത്തിന്റെ അഗാധതയില്‍
അലിഞ്ഞുചേരുമ്പോള്‍
തെറ്റും ശരിയും
പരസ്പരപൂരകങ്ങളാകുമ്പോള്‍
നിങ്ങളുടെ വെളുത്ത മുഖംമൂടികള്‍
എപ്പോഴോ അഴിഞ്ഞുവീണിരിക്കും;
നിഷ്കളങ്കത
നിങ്ങളുടെ മൂല്യങ്ങളെ
ചവിട്ടിയരക്കും.
ശൂന്യതയുടെ മുഴക്കത്തിനുമുന്‍പില്‍
ശരീരം
മനസ്സിനുപിന്നില്‍ ഒളിച്ചുനില്‍ക്കുന്ന
ഒരു കീറത്തുണിയാകും.
ചുറ്റും നൃത്തമാടുന്ന നിറങ്ങള്‍
കണ്‍മുന്നിലെ വര്‍ണചിത്രങ്ങളിലെ
സഞ്ചരിക്കുന്ന ചുഴികള്‍
തോറ്റുമടങ്ങുന്നു,
ഭൗതികശാസ്ത്രം.

മരണം
പ്രണയം
തലോടല്‍
കണ്ണുനീര്‍
തൊട്ടുതീണ്ടരുത്
ഈ തീര്‍ത്ഥാടനകേന്ദ്രം.
ബോധത്തിന്റെ ചെരിപ്പഴിച്ചുവേണം
അകത്തുകയറാന്‍;
മനസ്സിന്റെ വാചാലതയെ
നിശ്ശബ്ദതകൊണ്ട് നേരിടണം.
നാഡിമിടിപ്പുനോക്കാം,
കണ്ണും വായും തുറന്നുനോക്കാം,
പക്ഷേ
നിങ്ങള്‍ പഠിച്ച വൈദ്യശാസ്ത്രത്തിന്
ഒരിക്കലും മനസ്സിലാകില്ല
കട്ടില്‍ക്കാലില്‍ ബന്ധിച്ച
ഈ ചങ്ങല
ചങ്ങലകള്‍ക്കൊണ്ടു നിര്‍മിച്ച പുറംലോകത്തെ
എങ്ങനെ ഒരു ഭ്രാന്താലയമാക്കുന്നെന്ന്.

കലണ്ടര്‍

കലണ്ടര്‍
ഓര്‍മകളിലേക്കുള്ള
പടിവാതിലാണ്
ഇന്നിന്റെ ജീവനാണ്
ശുഭപ്രതീക്ഷകളുടെ
തുടിക്കുന്ന ഹൃദയമാണ്

കലണ്ടര്‍
നഷ്ടപ്രണയങ്ങളുടെ
ഹൃദയം വിങ്ങും ഓര്‍മകളാണ്
ഓര്‍ക്കാപ്പുറത്ത് തനിച്ചാക്കിപ്പോയ
കൊച്ചുമകളുടെ
നനുത്ത പുഞ്ചിരിയാണ്

കലണ്ടര്‍
കണ്ണീരാണ്
അറിയാതെ ചലിച്ച കൈകളുടെ
ഒരായിരം കുമ്പസാരങ്ങളാണ്
ഇനിയും പെയ്തുതോരാത്ത
മഴയാണ്

കലണ്ടര്‍
യുദ്ധത്തില്‍
ആര്‍ക്കോ വേണ്ടി മരിച്ച ജീവനുകളുടെ
ശവപ്പറമ്പാണ്
എന്നോ മരവിച്ച മരത്തിന്റെ
ഇനിയും കൊഴിയാത്ത ഇലയാണ്

കലണ്ടര്‍
ചെകുത്താനാണ്
ചതിയുടെയും വഞ്ചനയുടെയും
കയ്ക്കുന്ന രുചിയാണ്
ഗോഡ്സേയുടേയും ബിന്‍ലാദന്റെയും
മുഖങ്ങളാണ്

കലണ്ടര്‍
പ്രളയങ്ങളാണ്
ഭൂചലനത്തില്‍ തകര്‍ന്നുവീണ കെട്ടിടത്തിന്റെ
അടിയില്‍പെട്ട വാക്കുകളാണ്
ഭോപ്പാലില്‍ ഉള്ളെരിഞ്ഞുമരിച്ച കുഞ്ഞിന്റെ
ദീനരോദനമാണ്

കലണ്ടര്‍
ഒരു തെളിവാണ്
ഒന്നും അന്തിമമല്ലെന്നുള്ള
ഓര്‍മപ്പെടുത്തലാണ്
വര്‍ഷത്തിനും ഹേമന്തത്തിനും
ശിശിരത്തിനും ശേഷം
വസന്തം വരുമെന്നുള്ള
ഏറ്റവും മഹത്തായ
ബോധ്യപ്പെടുത്തലാണ്

 


2011 നവംബറില്‍ നടന്ന സബ് ജില്ലാതല കവിതാരചനാമത്സരത്തില്‍ എഴുതിയ കവിത. ഞാനെഴുതിയതില്‍വച്ച് എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട കവിതകളിലൊന്ന്.

കാത്തിരിപ്പിനിടയിലെ ചില ചിന്താശകലങ്ങള്‍

അസ്തിത്വം
തുടക്കവും
ഒടുക്കവും
നിങ്ങളുടെ പൊള്ളവാഗ്ദാനങ്ങളിലെ
മോഹന മരീചികകള്‍ മാത്രം.
ഇവിടെ
ദിശയേതുമില്ലാത്ത
ചലിക്കാത്ത സമയസൂചിയില്‍
കച്ചിത്തുരുമ്പന്വേഷിക്കുന്നു,
പരാജിതന്‍.
ഞാന്‍.

തിരിച്ചറിവ്
ഇരുട്ട് ഘനീഭവിച്ച
ഈ ഗുഹക്കുള്ളില്‍
എങ്ങോ ഒരു പൊട്ട് പ്രകാശമുണ്ട്
പാറക്കഷണങ്ങള്‍ കടന്ന്
തപ്പിത്തടഞ്ഞ്
ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്തെത്തുമ്പോള്‍
അത്
യാത്രയാരംഭിച്ചിടത്തിന്റെ
പ്രതിബിംബം മാത്രം.

പാതകള്‍, പാദങ്ങള്‍
ആഗോളീകരണത്താലാണെന്നു തോന്നുന്നു,
പാതകള്‍
കാല്‍പാദങ്ങളെ
മോടി കാട്ടി ക്ഷണിക്കുകയാണ്
ഈ ഇടവഴിയില്‍ പക്ഷേ,
എന്റെ കറുത്തിരുണ്ട
നിഴല്‍മാത്രം,
പിന്നെ
ലക്കുകെട്ടിഴയുന്ന
ഏതോ ഒരു കുടിയനും.

പരിഭവം
നീ
അരൂപിയായി
എന്നില്‍ നിറഞ്ഞതും
എന്റെയാത്മാവില്‍
കുളിരിന്റെ മായാജാലങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തതും
ഒടുവില്‍
നീയെന്ന ഒന്നുതന്നെ ഇല്ലെന്നെന്നെ
ബോധ്യപ്പെടുത്താനായിരുന്നോ?

പ്രതീക്ഷ
ഞാന്‍ നട്ട
പ്രതീക്ഷകളാണ്
അക്കാണുന്ന പടുമരമായി
വളര്‍ന്നിരിക്കുന്നത്
കായ്കളുണ്ട്, കൈപ്പുള്ളതാണ്
കീറിനോക്കിയാല്‍ പുറത്തേക്കുചീറ്റുന്നത്
ചുടുചോരയാവും
വെട്ടിയിട്ടാലും വീണ്ടും വളര്‍ന്നുവരും
ശവം !!

ഉപസംഹാരം
മുഖമില്ലാത്ത ഈ നിഴലുകളെ
തിരിച്ചറിയാനാണ്
കണ്ണില്ലാത്ത ഞാന്‍
ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്
സ്വന്തം മുഖം കാണാനാകാത്തതുകൊണ്ടാവാം
എന്റെ അന്വേഷണങ്ങള്‍
അവസാനിക്കാത്തത്.
മുന്നോട്ടുചലിക്കില്ലെങ്കില്‍
ഈ ഘടികാരം
പിന്നോട്ടെങ്കിലും പോകുമോ
എന്ന് നോക്കട്ടെ.

സംഹാരം
കാത്തിരിപ്പിന്റെ മുഴക്കത്തിനാണ്
കനം കൂടുതല്‍.
ആഗമനം
അന്ത്യമാണ്:
ഭാവനയുടെ,
സ്വപ്നങ്ങളുടെ,
പ്രതീക്ഷകളുടെ!!

മരണത്തിന്റെ പോസ്റ്റ്മോർട്ടം

ഒടുവിൽ
സമയത്തിന്റെ ദിശ
ഇവിടെവച്ച്‌ മുറിയുകയാണ്‌
കണ്ട മരീചികകൾക്കാണ്‌
കാണാതിരുന്നവയെക്കാൾ ഭംഗിയെന്ന്
സമാധാനിക്കുക.
മൂന്നാമത്തെ വളവും തിരിഞ്ഞ്‌
അറ്റമില്ലാത്ത മതിലിൽ ചെന്ന് മുട്ടുമ്പോൾ
നീയൊരു സത്യമല്ലാതായി മാറും.
അറിയാത്ത ആ പാട്ടിന്റെ ശ്രുതി
മറന്നേക്കുക.
ആ മുഴങ്ങുന്ന ശൂന്യതയിൽ
നിന്റെ പുഞ്ചിരിയും ഓർമകളും
നിന്നെപ്പോലെത്തന്നെ
നിരർഥകങ്ങളാണ്‌.

പ്രഹേളിക
പലപ്പോഴും പൂരിപ്പിക്കനാവില്ല
ഈ നൂൽപ്പാലത്തിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ
മുഖത്ത്‌ മനസ്സുകോറിയിട്ട
പദപ്രശ്നം.
ചില ഉത്തരങ്ങൾക്ക്‌
ചോദ്യം കണ്ടെത്താനാണ്‌
പ്രയാസം.

സാരാംശം
ഇതുവരെ
നീ ചെയ്തുതീര്‍ത്തവയായിരുന്നു നീ.
ഇപ്പോൾ നീ
നീ ചെയ്യാതെ പോയവയാണ്‌.
ഇനി നീ
നീ ചെയ്തതും ചെയ്യാത്തവയുമല്ലാത്തതെന്തോ
അതായിത്തീരും.

വഴികാട്ടി
ഈ ശവപ്പറമ്പ്‌
നിന്റെ ഭൂതകാലത്തിന്റേതാണ്‌
അക്കാണുന്ന ഇരുട്ടറ
നിനക്കില്ലാതെപോയ ഭാവിക്ക്‌
പാർക്കാനുള്ളതും.
നിന്റെ വർത്തമാനം
നിന്റേതല്ലാതായി മാറിയതിനാൽമാത്രം
അതിനുവേണ്ടിയൊരു തടവറയുണ്ടാകില്ല.

തിരിച്ചറിവ്‌
യാത്ര
ശൂന്യതയിൽ നിന്ന്
ശൂന്യതയിലേക്കാണ്‌
എടുത്താൽ പൊങ്ങാത്ത മാറാപ്പുകൾ
മുതുകുവേദനിച്ചിട്ടും കൊണ്ടുനടക്കുന്നത്‌
ഒടുവിൽ
വഴിയരികിലുപേക്ഷിക്കുവാൻ വേണ്ടി മാത്രം.

ശേഷം
എല്ലാം
സമയസൂചിയുടെ കുത്തൊഴുക്കിൽപെട്ട്‌
നിശ്ചലമാകും.
ബാക്കിയാവുന്നത്‌
തുടർച്ചയെന്ന മഹാസത്യവും
അതിന്റെ തുടർച്ചയും മാത്രം!!!

 


2013 നവംബറില്‍ നടന്ന സബ് ജില്ലാതല മലയാളം കവിതാരചനാമത്സരത്തില്‍ എഴുതിയ കവിത. ബാക്കിവച്ചത്‌ ഇത്രമാത്രം എന്നായിരുന്നു കവിതയുടെ വിഷയം.